De Grand Slams hebben het meeste aanzien, maar ook de ATP Finals mogen er zijn. Aan het einde van het seizoen nemen de beste spelers het tegen elkaar op om het laatste belangrijke toernooi van het jaar te winnen. Jannik Sinner is er dit jaar niet bij, maar dat mag de pret niet drukken. Er is genoeg spanning, mede dankzij het groepssysteem. Dit systeem zorgt voor wisselende kansen en het zou niet de eerste keer zijn dat een speler die begint met een nederlaag uiteindelijk het toernooi wint.
Voor wie de ATP Finals volgt met extra aandacht voor statistieken of bijvoorbeeld de mogelijkheden rond inzetten op tennis, vraagt het format om meer dan een blik op de wereldranglijst. De onderlinge balans, het aantal gewonnen sets en de manier waarop spelers omgaan met de druk van een mogelijk beslissende groepswedstrijd kunnen minstens zo relevant zijn.
Drie groepswedstrijden, twee plaatsen
De ATP Finals brengen acht spelers samen, verdeeld over twee groepen van vier. Iedere deelnemer speelt eenmaal tegen de drie andere spelers in zijn groep. De nummers één en twee plaatsen zich vervolgens voor de halve finales, waarin de groepswinnaars tegenover de nummers twee van de andere groep staan. Daarna geldt weer het vertrouwde knock-outsysteem: verliezen betekent uitschakeling.
Dat format verandert de dynamiek van het toernooi. In een reguliere eliminatiewedstrijd is een slechte dag direct fataal. In de groepsfase blijft herstel mogelijk. Een speler die zijn openingswedstrijd verliest, kan zich met twee overwinningen alsnog kwalificeren. Tegelijkertijd kan één nederlaag later in de week extra zwaar wegen als meerdere spelers op hetzelfde aantal zeges eindigen.
Waarom iedere set kan meetellen
De rangschikking wordt in eerste instantie bepaald door het aantal gewonnen wedstrijden. Bij een gelijke stand zijn aanvullende regels nodig. Wanneer twee spelers gelijk eindigen, kan hun onderlinge resultaat de doorslag geven. Bij een gelijke stand tussen drie spelers wordt het ingewikkelder en kunnen onder meer het percentage gewonnen sets en vervolgens het percentage gewonnen games bepalend zijn. De officiële regels bevatten hiervoor een vaste volgorde van criteria.
Dat maakt ook het scoreverloop van een wedstrijd strategisch relevant. Een speler die met 6-4 en 6-4 wint, heeft niet alleen een overwinning geboekt, maar ook een gunstiger set- en gamesaldo opgebouwd dan iemand die een partij veel moeizamer wint. Dat voordeel kan later belangrijk worden, al hangt het af van de resultaten van de andere groepsgenoten en de toepasselijke tiebreakregels.
Een ander soort tactiek
Het groepssysteem vraagt om een langere blik dan één wedstrijd. Een speler moet niet alleen rekening houden met de tegenstander aan de overkant van het net, maar ook met de mogelijke scenario's in de groep.
Ook de fysieke belasting speelt mee. De ATP Finals worden aan het einde van een lang seizoen gespeeld, wanneer vermoeidheid en kleine blessures een rol kunnen spelen. Een speler die zijn eerste twee partijen wint, is geplaatst en kan het in het laatste groepsduel rustig aan doen.
Interessant hè, die ATP Finals. En uitdagend als je wilt wedden op tennis.
